سرکنسولگری ایران - شانگهای
نگاهی به سابقه روابط

روابط رسمي ميان دو كشور ايران و چين در دوره معاصر از روابط كنسولي با شهر شانگهاي آغاز گرديد.

در سال 1299 هجري شمسي عهدنامه مودت ميان دو كشور به امضاء رسيد و در سال 1312 اولين سركنسولگري ايران در شانگهاي افتتاح شد. پس از آن در سال 1322 سفارت ايران در پايتخت سابق چين گشايش يافت. 

با آغاز جنگ جهاني دوم روابط دوجانبه بحالت تعليق درآمد و در سال 1949 با به قدرت رسيدن حزب كمونيست و تاسيس جمهوري خلق چين، روابط دوكشور قطع و سركنسولگري ايران در شانگهاي نيز تعطيل گرديد.

با پيروزي انقلاب اسلامي و گسترش روابط دوجانبه بويژه همكاري هاي اقتصادي و بازرگاني، ضرورت تاسيس سركنسولگري از سوي وزارت امور خارجه به هيئت دولت پيشنهاد شد و مورد تصويب قرارگرفت. بدين ترتيب در اسفندماه سال1367سركنسولگري در شانگهاي با حضور مشاور عالي وقت رئيس جمهور كشورمان آغاز بكار كرد.

فعالیت سرکنسولگری از سال 1380با حضور یکنفرکفیل تعدیل شده و این روند تا فروردین سال 1386ادامه داشت.

بدنبال برگزاري ششمین اجلاس سران شانگهاي در سال 1385در این شهر وحضور جناب آقای احمدی نژاد رياست محترم جمهوري اسلامي ايران در این اجلاس و اطلاع از ظرفیت های ویژه این منطقه که تامین کننده بخشی از نیاز های اقتصادی و فنی کشورمان در بخش های مختلف می باشد، مجددا تصمیم به احیاء این نمایندگی بعنوان سرکنسولگری گرفته شد که این اقدام موجب تقویت فضاي همكاري دولت شانگهاي با جمهوري اسلامي ايران نیز گردید .

سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران در شانگهای علاوه بر شهر شانگهای، سه استان جیانگ سو، ججیانگ (شهرهای حوزه رودخانه یانگ تسه) و آنخویی را تحت پوشش قرار می دهد.

شهرهای حوزه رودخانه یانگ تسه یا دلتای یانگ تسه از ظرفیت اقتصادی بالایی برخوردار بوده بطوریکه این منطقه  30 درصد تجارت خارجی و 20 درصد تولید ناخالص داخلی چین را شامل می شود.

وزارت امورخارجه | رواديد الكترونيك | تماس با ما | ساعات كار اداري | نقشه سایت | جستجو | گالری تصاویر