نگاهی به سابقه روابط

روابط رسمی میان دو کشور ایران و چین در دوره معاصر از روابط کنسولی با شهر شانگهای آغاز گردید.

در سال 1299 هجری شمسی عهدنامه مودت میان دو کشور به امضاء رسید و در سال 1312 اولین سرکنسولگری ایران در شانگهای افتتاح شد. پس از آن در سال 1322 سفارت ایران در پایتخت سابق چین گشایش یافت. 

با آغاز جنگ جهانی دوم روابط دوجانبه بحالت تعلیق درآمد و در سال 1949 با به قدرت رسیدن حزب کمونیست و تاسیس جمهوری خلق چین، روابط دوکشور قطع و سرکنسولگری ایران در شانگهای نیز تعطیل گردید.

با پیروزی انقلاب اسلامی و گسترش روابط دوجانبه بویژه همکاری های اقتصادی و بازرگانی، ضرورت تاسیس سرکنسولگری از سوی وزارت امور خارجه به هیئت دولت پیشنهاد شد و مورد تصویب قرارگرفت. بدین ترتیب در اسفندماه سال1367سرکنسولگری در شانگهای با حضور مشاور عالی وقت رئیس جمهور کشورمان آغاز بکار کرد.

فعالیت سرکنسولگری از سال 1380با حضور یکنفرکفیل تعدیل شده و این روند تا فروردین سال 1386ادامه داشت.

بدنبال برگزاری ششمین اجلاس سران شانگهای در سال 1385در این شهر وحضور جناب آقای احمدی نژاد ریاست محترم جمهوری اسلامی ایران در این اجلاس و اطلاع از ظرفیت های ویژه این منطقه که تامین کننده بخشی از نیاز های اقتصادی و فنی کشورمان در بخش های مختلف می باشد، مجددا تصمیم به احیاء این نمایندگی بعنوان سرکنسولگری گرفته شد که این اقدام موجب تقویت فضای همکاری دولت شانگهای با جمهوری اسلامی ایران نیز گردید .

سرکنسولگری جمهوری اسلامی ایران در شانگهای علاوه بر شهر شانگهای، سه استان جیانگ سو، ججیانگ (شهرهای حوزه رودخانه یانگ تسه) و آنخویی را تحت پوشش قرار می دهد.

شهرهای حوزه رودخانه یانگ تسه یا دلتای یانگ تسه از ظرفیت اقتصادی بالایی برخوردار بوده بطوریکه این منطقه  30 درصد تجارت خارجی و 20 درصد تولید ناخالص داخلی چین را شامل می شود.